Verzoeknummer (2)

Hij had ook een lachje. Een schuine mondhoek, een trekkende schouder. Dat herinner ik me nu ik over hem geschreven heb. Zijn angst. De anderen noemden Wolf ‘De Vieze Man’, juist vanwege dat lachje.

De ochtend dat we vertrokken, zetten we eerst nog even koffie, met onze westerse filters en zijn filterhouder. Een blikken houder, bruingrauw van aanslag. We hoorden Wolf in het huis. Hij drentelde door de kamers en de gang. Hij kwam de keuken in met een torentje van vijf porseleinen kopjes. Prachtig dun servies. De koffie werd een traktatie. Hij slurpte en lachte. Na zijn laatste slokje wees hij naar de omgevallen filterhouder in de gootsteen, de drab, mompelde iets van maybe en please, stak twee vingers op. Hij wilde graag twee koffiefilters. Als het kon.

Dat we alles wat op het tafeltje stond zouden achterlaten, voor hem – kaas, koffie en alle filters, hij verdroeg het niet. Hij schudde nee, nee, met beide handen, z’n hele regenjas, z’n hele huis. En de dollars had ik toen nog gewoon in m’n tas, in een enveloppe. Ik haalde twee filters uit het pak en legde ze naast zijn kopje. Hij kalmeerde. We lieten de rest van de spullen stiekem achter in een keukenkast.

De enveloppe werd een drama. Wolf reed ons achterna in zijn scheefhangende autootje, dat nog kleiner was dan onze 2CV. Aan de rand van het dorp zat hij al vlak achter ons. Hij zwaaide met de enveloppe, wenkte en riep. We zwaaiden terug, maakten vaart. Hij achtervolgde ons de grote weg op. Slingerde naast de 2CV. Ik kon hem goed zien: hij keek wanhopig, hij wilde alleen maar twee papieren filters en elk ander onheil afwenden. Godzijdank reed hij ons niet klem.

1 reactie

  1. Jeminee – echt bedankt. Wat een verhaal. En ik nog nadenken over de Eko-plaza zalm die met de 50% stikker nog steeds 4 euro kost voor een klein stukje. Ik voel me opeens weer miljardair. Ik zal snel weer een verzoek doen ha ha.

Geef een reactie