Vertrouwen

Pal in de zon. Ik zie alleen vlekken en strepen, niets van al het schoon. Maar ja. Ik laat me beschijnen, net als het bankje en de Bergthee en alle soorten die ik niet ken van naam. Ik wen aan de luwte, een eerste beetje warmte. Parkstilte nog zonder het gezoem en overwaaiende kinderstemmen van de zomer. Geschuifel. Vol vertrouwen probeer ik m’n ogen gesloten te houden. Ik zie de grijsaard pas als hij zich, steunend tegen de pergola, omschroeft om te kunnen gaan zitten. Het bankje is voor hem heel laag. Halverwege z’n draai zegt hij: “O nee, hier zie je niks.” Hij glimlacht, knikt en schuifelt verder. Nu zit ik pas echt alleen op dit bankje in de Rododendrontuin.

Als ik straks opsta zal ik alle kleuren zien opborrelen uit hun struiken. Vanille en melkwit, lila, vermiljoen en van roze alles naast elkaar; baby-, prinsessen- en taartroze, magenta al in bloei, het tere gari-roze nog in de knop.

Geef een reactie