Turks

Taal. Vol cadeautjes.

De vrouw-op-bezoek lacht om haar eigen grapje. Ik snap het grapje niet, ik kan het nu ook niet navertellen. De uitleg onthield ik wel. De vrouw vertelt me dat het Turks een bijzondere formule kent voor ‘alle – en zo’. Voor ‘alle boeken en zo’ zeg je in het Turks ‘boeken en moeken’. Op een zangerige toon. Dus: ‘ik heb alles gewassen, de lakens en makens, de dekens en mekens’. Ik vraag haar of je kunt zeggen ‘de tassen en massen’, ‘de schoenen en moenen’. Ja. In het Turks dan natuurlijk. Ik spreek die taal niet, maar ik zie wel kansen om Turkse vrienden te maken met deze inside information.

Mijn neefje van bijna vier vervoegt op een manier die ik nog nooit heb gehoord. Hij zegt: ”Híer maak ik te de tekening mee.” Maakikte? Hij houdt een wasco voor m’n neus. Hij schreeuwt het nog een keer. “Ik hoor je wel,” zeg ik. Hij roept: “Ja, dat hoor ik de ook.” Mijn zus -zijn moeder- schrijft het op. Ze herinnert zich dat mijn nichtje -haar dochter, zijn grote zus- precies dezelfde vervoeging maakte toen ze vier was. Dat heeft mijn zus destijds ook opgeschreven. Ze zoekt haar aantekeningen erbij. Mijn nichtje is nu negen en ze weet het nog. Ze oefent de split op hun Turkse tapijt. Ze knijpt haar ogen dicht. Ik denk van een soort pijn. “Toen zei ik: daarom huil ik de. En: dat knip ik te.” Het klinkt volkomen vanzelfsprekend. Als huilikde en knippikte.

Geef een reactie