Reclame

Dit viel mijn dochter op: als in een reclame een zak chips wordt geopend, zit de zak altijd nokkievol. Chips tot aan de rand. En op het Spangalis hebben alle leerlingen een kluisje op ooghoogte. Ik ben in het echt op een maandagavond in een goed bezocht jazzcafé, waar niemand op een mobieltje kijkt. Te mooi. Check – van de negentig gasten, niemand. Er dreint wel een meisjesstem boven het geroezemoes uit, dwars door de jazz. Een Amerikaanse. Het meisje zit schuin achter je, met haar rug naar het podium. Ze draagt zo’n zwart kanten hemdje. De pianist zet extra aan, overstemt haar. Spierkracht zat. Zijn onderarm is abstract breed, opgebouwd uit rechthoeken, een stapel langs elkaar schuivende boeken. Hij heeft een raadselachtige tattoo:

100 % AGAVE

Het is een raadsel uit de pure werkelijkheid, met lockers op de onderste laag.

Geef een reactie