Grens

Het duurt lang. We stappen uit en leunen tegen de warme motorkap. In niemandsland, tussen de grensposten, het Nergens van de wereld. De militairen doen hun werk. Ze doorzoeken de hele middag die ene auto vóór ons, gebarend met zware wapens, lege blik in de ogen. Hoezo vrede? We trekken onze Coca-Cola’s open. Lachen.

Eindelijk hun signaal. Wij mogen, maar we hebben pech. De motor start niet. Niente. Nada. Nichts.

’s Avonds wenken ze. We duwen. Alle militairen komen kijken.

Geef een reactie