Gezakt

De eerste keer reed ik foutloos. Geen ingreep, goede sfeer. Ik brak de pijl. Te nonchalant. De tweede keer was ik zo zenuwachtig dat ik ‘s morgens niet meer wist naar welke kant de kraan open en dicht ging. Niets technisch, gewoon de waterkraan, ik was nog nooit ergens voor gezakt. Ik dacht de woorden ‘nederlaag’ en ‘onverdraaglijk’. De derde keer mocht ik afrijden op een versneld vastgestelde datum. Ik moest wel, het contract bij mijn yuppenwerkgever was inmiddels verlengd op voorwaarde dat ik dat rijbewijs zou halen.

De datum werd 21 december. Om 07.00 uur. Ik had nog nooit in het donker gereden. Prompt sneeuwde het de lange nacht van 20 op 21 december. ‘s Morgens vroor het een graad of vier. Ik zakte bij de eerste bocht, waar ik een fietser zou hebben aangereden als de examinator ons niet allemaal had gered. Een fietser zonder licht en met de pet over de ogen. Had ik toen maar geweten dat in elk goed kort verhaal een fietser voorkomt, nog wel eentje die wegrijdt en niet dood op straat valt. Dan had ik een leukere dag gehad.

Geef een reactie