Anker

Op de camping wandelt een gepensioneerd echtpaar met hun gehandicapte dochter. Ze zijn er altijd, de dochter in een rolstoel, de ouders erachter, gebruind en vredig. Vader duwt. Moeder begeleidt. Ik weet waar ze staan, ik weet ook dat de dochter al een paar jaar dood is. Maar omdat haar ouders altijd voor haar zorgden, is zij ook altijd net overleden en ben ik altijd verrast hen alleen te zien. O ja, ja dat was ook zo. Altijd verandert van betekenis, ondanks onze ankers.

De ouders zijn tanig, gelooid. Vandaag kom ik ze tegen op het grote pad. De vader duwt een steekwagentje met iets zwaars erop, misschien een koelbox of (onwaarschijnlijk) een brandkast. Ik kan de last niet thuisbrengen, want ik kijk er niet goed naar. Ik kijk naar het echtpaar, hun glimlach, hun vertrouwde pas en de verdwenen dochter.

Geef een reactie